რუბრიკები
ბავშვის აღზრდა
ჩვენ მრავალგზის ვისაუბრეთ პატარა ჯიუტების შესახებ. დღეს შევეცდებით ამ სიჯიუტის მიზეზები გავარკვიოთ.

ბავშვი საკუთარი ნების გამოვლენას 3-4 თვიდან იწყებს. უხშირესად ეს არის პროტესტი უფროსების არასასიამოვნო თუ მოულოდნელ ქმედებებზე. მაგალითად, პატარა ჭამს ან სათამაშოს უყურებს, მისი ყურადღება კი სხვა რამეზე გადაიტანეს. ასაკის მატებასთან ერთად ჩნდება სხვა მიზეზები – დედამ გაიარა და ის არ აიყვანა, აიძულა ჭამა, დალევა, დაძინება მაშინ, როცა ეს ბავშვს არ უნდოდა. ხომ აქვს ასეთ დროს პატარას პროტესტის გამოხატვის საბაბი? აბა, საკუთარი თავი წარმოიდგინეთ, მოგეწონებათ, ვინმემ ისეთი რამის კეთება რომ გაიძულოთ, რაც არ გსიამოვნებთ?

1. ყოველდღიური განმავითარებელი თამაშები ყველაზე პატარებისათვის
დაბადებიდანვე პატარები აქტიურად ეცნობიან გარემომცველ სამყაროს. მაგრამ სწორედ 1,5-დან 5 წლამდე ხდება ძირითადი ჩვევებისა და ცოდნის ფორმირება, რომლებიც ადამიანს მთელი ცხოვრების მანძილზე მიჰყვება. ამიტომ ბავშვისთვის უმნიშვნელოვანესია განმავითარებელი გარემოს შექმნა და დღის რეჟიმის სწორად ორგანიზება:

ჩვენ ხშირად ვსაუბრობთ პატარების თავნებობისა და მოჩვენებითი დამოუკიდებლობის შესახებ. ბუნებრივია, ჩნდება კითხვა - მაინც როგორ ვასწავლოთ პატარას რეალური დამოუკიდებლობა? უპირველეს ყოვლისა, აუცილებელია, ჩვენივე თავი ბავშვის ადგილას წარმოვიდგინოთ და მივხვდეთ, რატომ ჯანყდება, რატომ ცდილობს, გაექცეს უფროსების მოთხოვნებს.

ჩემი პატარა ძუნწია
ჩემი 2 წლისა და 3 თვის ბიჭუნა ძუნწია. ძალიან მაღელვებს მისი ეს თვისება. ბაგაში სათამაშოებს არავის ათხოვებს, ყველას ამ სიტყვებით იშორებს თავიდან: “ჩემია, ყველაფერი ჩემია!” სათამაშო მოედანზე თუ ვინმე მის საგანძურს მიუახლოვდა, ხელს ჰკრავს. იქნებ ეს დროებითია და ყურადღების გამახვილება არ ღირს?

სათამაშო ბავშვის განუყრელი თანამგზავრია ამ ქვეყნად მისი მოვლინების პირველივე დღიდან.
მცდელობა, შვილი დამოუკიდებლად თამაშს მიაჩვიონ, ბევრისთვის კრახით მთავრდება. თუ დავფიქრდებით, ეს სულაც არ არის უცნაური. რა თქმა უნდა, პატარა ბავშვი იოლად იპოვის გასართობს; პრობლემა ის არის, რომ მას ჯერ კიდევ არ ესმის, რა შეიძლება და რა - არა, რა არის ცუდი და რა - კარგი. მაგალითად, ბავშვს შეუძლია, ქვაბს კოვზი ურახუნოს და წარმოიდგინოს, რომ დოლზე უკრავს; ხალიჩაზე ფქვილი დაყაროს და წარმოიდგინოს, რომ თოვლი მოვიდა ან ჩამოხიოს შპალერი და იმხიარულოს.

ორ წლამდე მშვიდი, დამყოლი ბავშვი იყო, მაგრამ უეცრად შეიცვალა - თუ შეამჩნია, რომ ვინმეს მისი სათამაშოს აღება სურს, საშინლად ნერვიულობს. როგორ გადავაჩვიო სიხარბეს?

უპირველეს ყოვლისა, უნდა გავიგოთ, საიდან იღებს სათავეს სიხარბე. ხშირად ამისკენ თავად მშობლები უბიძგებენ ბავშვს.
ყველა მოსწავლის მშობელი ოცნებობს იმ დღეზე, როცა სკოლიდან დაბრუნებული მისი შვილი ისადილებს, ცოტას დაისვენებს და თავისით, ხვეწნა-მუდარისა თუ მკაცრი მითითების გარეშე შეუდგება გაკვეთილების მომზადებას. ბუნებრივია, დედ-მამას სურს, მათი შვილი ბეჯითი, ყურადღებიანი, გამჭრიახი იყოს, ადვილად ამზადებდეს საშინაო დავალებებს, უფროსების დახმარება იშვიათად სჭირდებოდეს და წარმატებებით ახარებდეს მშობლებს.

ნაჩვენებია მე-1 გვერ 29 - დან