რუბრიკები
ბავშვის აღზრდა
თანამედროვე ბავშვების ჰარმონიული განვითარება საფრთხის ქვეშაა. როგორც კვლევამ აჩვენა, 3-5 წლის ბავშვების 58% სმარტფონებს შესანიშნავად ფლობს, მაგრამ
ყველა ბავშვის განვითარების გზა ინდივიდუალურია. ფიზიკურ ზრდასთან ერთად პატარას უყალიბდება თვითშეფასება და წარმატებისკენ სწრაფვის სურვილი. ხშირად მშობლები სცოდავენ ამ პროცესში არასწორი ჩარევით - უნებურად ხელს უშლიან შვილის ნორმალურ განვითარებას და თავადვე ხდებიან მათი დაბალი თვითშეფასების მიზეზნი.

დეტალურად განვიხილოთ მშობელთა ძირითადი შეცდომები:

ჩვენ მრავალგზის ვისაუბრეთ პატარა ჯიუტების შესახებ. დღეს შევეცდებით ამ სიჯიუტის მიზეზები გავარკვიოთ.

ბავშვი საკუთარი ნების გამოვლენას 3-4 თვიდან იწყებს. უხშირესად ეს არის პროტესტი უფროსების არასასიამოვნო თუ მოულოდნელ ქმედებებზე. მაგალითად, პატარა ჭამს ან სათამაშოს უყურებს, მისი ყურადღება კი სხვა რამეზე გადაიტანეს. ასაკის მატებასთან ერთად ჩნდება სხვა მიზეზები – დედამ გაიარა და ის არ აიყვანა, აიძულა ჭამა, დალევა, დაძინება მაშინ, როცა ეს ბავშვს არ უნდოდა. ხომ აქვს ასეთ დროს პატარას პროტესტის გამოხატვის საბაბი? აბა, საკუთარი თავი წარმოიდგინეთ, მოგეწონებათ, ვინმემ ისეთი რამის კეთება რომ გაიძულოთ, რაც არ გსიამოვნებთ?

1. ყოველდღიური განმავითარებელი თამაშები ყველაზე პატარებისათვის
დაბადებიდანვე პატარები აქტიურად ეცნობიან გარემომცველ სამყაროს. მაგრამ სწორედ 1,5-დან 5 წლამდე ხდება ძირითადი ჩვევებისა და ცოდნის ფორმირება, რომლებიც ადამიანს მთელი ცხოვრების მანძილზე მიჰყვება. ამიტომ ბავშვისთვის უმნიშვნელოვანესია განმავითარებელი გარემოს შექმნა და დღის რეჟიმის სწორად ორგანიზება:

ჩვენ ხშირად ვსაუბრობთ პატარების თავნებობისა და მოჩვენებითი დამოუკიდებლობის შესახებ. ბუნებრივია, ჩნდება კითხვა - მაინც როგორ ვასწავლოთ პატარას რეალური დამოუკიდებლობა? უპირველეს ყოვლისა, აუცილებელია, ჩვენივე თავი ბავშვის ადგილას წარმოვიდგინოთ და მივხვდეთ, რატომ ჯანყდება, რატომ ცდილობს, გაექცეს უფროსების მოთხოვნებს.

ჩემი პატარა ძუნწია
ჩემი 2 წლისა და 3 თვის ბიჭუნა ძუნწია. ძალიან მაღელვებს მისი ეს თვისება. ბაგაში სათამაშოებს არავის ათხოვებს, ყველას ამ სიტყვებით იშორებს თავიდან: “ჩემია, ყველაფერი ჩემია!” სათამაშო მოედანზე თუ ვინმე მის საგანძურს მიუახლოვდა, ხელს ჰკრავს. იქნებ ეს დროებითია და ყურადღების გამახვილება არ ღირს?

სათამაშო ბავშვის განუყრელი თანამგზავრია ამ ქვეყნად მისი მოვლინების პირველივე დღიდან.
მცდელობა, შვილი დამოუკიდებლად თამაშს მიაჩვიონ, ბევრისთვის კრახით მთავრდება. თუ დავფიქრდებით, ეს სულაც არ არის უცნაური. რა თქმა უნდა, პატარა ბავშვი იოლად იპოვის გასართობს; პრობლემა ის არის, რომ მას ჯერ კიდევ არ ესმის, რა შეიძლება და რა - არა, რა არის ცუდი და რა - კარგი. მაგალითად, ბავშვს შეუძლია, ქვაბს კოვზი ურახუნოს და წარმოიდგინოს, რომ დოლზე უკრავს; ხალიჩაზე ფქვილი დაყაროს და წარმოიდგინოს, რომ თოვლი მოვიდა ან ჩამოხიოს შპალერი და იმხიარულოს.

ნაჩვენებია მე-1 გვერ 29 - დან