რუბრიკები
ბავშვის აღზრდა
ამბობენ, რომ ყურადღება თავისთავად ვითარდება, როგორც სპორტსმენის კუნთები იზრდება ვარჯიშიდან ვარჯიშამდე. მივიღოთ თუ არა მონაწილეობა ამ ვარჯიშში?

ერთმნიშვნელოვნად! ყურადღების განვითარება აუცილებელია. ამით ბავშვს საშუალებას ვაძლევთ, ინტენსიურად განვითარდეს თვითონ. მოდი, ვცადოთ, ერთად ჩავწვდეთ საიდუმლოს - შევხედოთ გარე სამყაროს პატარას გაოცებული თვალებით. ყურადღება ახალშობილის ფსიქიკის ერთ-ერთი ძირითადი ფუნქციაა, რომელიც პრინციპულად განსხვავდება ზრდასრული ადამიანის ყურადღებისგან.

ბავშვს სათამაშოები არ აინტერესებს
ჩემი შვილი მალე 7 თვის გახდება. ძალიან აქტიური ბავშვია. უკვე ცდილობს, დაეყრდნოს დივანს, საწოლს და გაიაროს. მაგრამ არის ერთი პრობლემა: ის გამუდმებით ითხოვს ჩემს ყურადრებას და ზედაც არ უყურებს სათამაშოებს. სამაგიეროდ, ყურადღებას იჩენს ისეთი ნივთების მიმართ, რომლებიც საბავშვო არ არის. ყველაზე მეტად უყვარს ფეხსაცმლის ან ტანსაცმლის ღეჭვა, ან აიღებს პურს და ნამცეცებს მთელ სამზარეულოში აბნევს. წუთითაც არ მშორდება, დღისითაც კი მხოლოდ ჩემთან ერთად სურს ძილი. როგორ გადავაჩვიო ამას? როგორ დავაინტერესო სათამაშოებით?

ჩვენ უკვე განვიხილეთ, როგორ უნდა შევუქმნათ პატარა ბავშვს გარემო, რომელიც მას ხელოვნების ნიმუშებისადმი ინტერესს გაუღვიძებს. ამჯერად იმაზე ვისაუბრებთ, როგორ შეიძლება ხელოვნებასთან კონტაქტი ყოველდღიური იყოს. ამ დროს ერთი რამაა მთავარი - ფართოდ გავახილოთ თვალები და ყურადღებით მიმოვიხედოთ. დანარჩენი იმაზეა დამოკიდებული, სად ცხოვრობთ.

ჩვენ არაერთხელ გვისაუბრია იმ პრობლემების შესახებ, რომლებიც თავს იჩენს ოჯახებში, სადაც სამი და მეტი ბავშვია. როგორც კი ოჯახი სამშვილიანი ხდება, თითოეულ ბავშვს ერგება მშობლების ნორმალური და არა უწინდებურად ჭარბი ყურადღება. ეს ბუნებრივია - ჩვეულებრივ, დედ-მამა "დაპროგრამებულია" არა ერთი, არამედ ორი, სამი, ოთხი შვილის აღზრდაზე.

არც ერთ მშობელს არ სურს, მის შვილს ტირანი დაუძახონ, მაგრამ ხომ სასიმოვნოა ხანდახან ბავშვის განებივრება? გავანებივროთ თუ არა ბავშვი? ან როგორ გავაკეთოთ ეს ისე, რომ აღზრდაში ისეთი შეცდომა არ დავუშვათ, რომლის გამოსწორებაც შემდგომ ძალიან გაგვიჭირდება?

ეს კითხვა ბევრ მშობელს აწუხებს: გაანებივროს შვილი თუ მკაცრად აღზარდოს?

ვაგრძელებთ იმაზე საუბარს, რატომ იტყუებიან ბავშვები და რა ვიღონოთ ამ დროს.

ბავშვს, რომელიც არ არის ჩვეული, წინააღმდეგობა გაუწიოს ნაირფერ ემოციას და აღიაროს ჩადენილი ან თავს გადახდენილი, ძალიან უჭირს სიმართლის თქმა, მისი მნიშვნელობის გაგება. ჰგონია, სიმართლე უფროსებს სჭირდებათ და არა თავად მას. ამიტომ უფროსებმა უნდა მოვინდომოთ და ბავშვს სიმართლის თქმის სურვილი გავუღვიძოთ.

ჩემი შვილი მოზარდია, ვამჩნევ, რომ არაფრის ინტერესი არ აქვს, უნებისყოფოა. რატომ არის, რომ ზოგიერთ ბავშვს არაფრის მიღწევა არ სურს? როგორ გავუღვივოთ მიზანსწრაფვა?

ხშირად გაგვიგონია, რომ მოზარდები უეცრად თავს ანებებენ სწავლას, უხეშად მიმართავენ უფროსებს, არ ითვალისწინებენ მათ რჩევებსა და მოთხოვნებს და არაფრის მიმართ ინტერესსა და მისწრაფებას არ ამჟღავნებენ. ბავშვების მშობლები შფოთავენ, დაბნეულნი ეკითხებიან ერთმანეთს, რა დააკლეს შვილებს: “მას ხომ ყველაფერი საუკეთესო ჰქონდა: სათამაშოები, ტანსაცმელი, კომფორტული პირობები, მოგზაურობა, დასვენება...” საბოლოოდ ყველაფერს საკუთარ თავს აბრალებენ და სვამენ კითხვას: “როგორ აღვზარდოთ ბავშვი, რომ უნებისყოფო და უპასუხისმგებლო პიროვნებად არ ჩამოყალიბდეს?”

ამჟამად ეტიკეტს უწოდებენ ზრდილობის, რაციონალურობისა და კეთილგონიერების ფორმალური წესების ერთობლიობას. ქცევის ელემენტარული წესები ადამიანთა საზოგადოებაში ძველთაგანვე არსებობდა, თუმცა თავად ეტიკეტის ცნება მოგვიანებით, XVII საუკუნეში გაჩნდა. საფრანგეთის მეფის ლუდოვიკო XIV-ის კარზე მიღების დროს სტუმრებს ურიგებდნენ სპეციალურ ბარათებს - ეტიკეტებს, რომლებზეც შესაბამისი ქცევის წესები ეწერა. ჯერ კიდევ მაშინ, 300 წლის წინათ, განისაზღვრა სხვადასხვა ცხოვრებისეულ სიტუაციაში ურთიერთობის ფორმები და შინაარსი, გარეგნული იერსახე და მანერები.

ნაჩვენებია მე-1 გვერ 28 - დან