რუბრიკები
ბავშვის ფსიქოლოგია
ბოლო ხანს მშობლების ერთ-ერთი მთავარი საფიქრალია, როგორ მოსწყვიტონ პატარა ბავშვი კომპიუტერის ეკრანს. სპეციალისტთა რჩევა მათ ნამდვილად არ აღაფრთოვანებს: პატარა ბავშვი კომპიუტერთან საერთოდ არ უნდა დავსვათ! დიახ, საერთოდ.

როგორ იზრდებოდნენ ბავშვები ადრე
მოდი, სავარძელში ჩავსხდეთ და გავიხსენოთ, როგორი იყო თუნდაც ჩვენი ბავშვობა. წლინახევრამდე ბავშვი ან დედას უჭირავს ხელში, ან მანეჟში, იატაკზე, ეტლში, თავის საწოლში ზის. მის გართობას მთელი ოჯახი ცდილობს.

ბავშვი სკოლაში მიდის. დგება ოჯახისთვის ყველაზე საპასუხისმგებლო პერიოდი. სკოლა უცნობი სამყაროა, რომელიც პატარას უამრავ სიახლეს ჰპირდება: ახალ სოციალურ გარემოს, თანატოლთა ახალ საზოგადოებას, ახალ მეგობრებს, მასწავლებლებს, რომლებისგანაც უამრავ საინტერესო რაიმეს შეიტყობს... ბუნებრივია, მშობლები ღელავენ, იწყება ახალ გარემოსთან შეგუება, ფიზიკური და ფსიქოლოგიური ადაპტაცია, ეს კი ხანგრძლივი პროცესია.

მინდა, ჩემი შვილები თავდაჯერებული, წარმატებული და ბედნიერი ადამიანები დადგნენ, მაგრამ მეშინია, ამაში კომპლექსებმა არ შეუშალოთ ხელი, თავი სხვებზე უარესებად არ მიიჩნიონ. იქნებ მშობლები ჩვენდა უნებურად ვაჯილდოებთ მათ ამ კომპლექსებით?

ფსიქოანალიტიკოსები ამბობენ, რომ ბავშვობაში ყველა განიცდის ძირითად კომპლექსებს, მათ შორის - არასრულფასოვნების კომპლექსსაც, მაგრამ გარემოებათა ხელსაყრელი განვითარებისას ისინი ქრება. ავიღოთ ოიდიპოსის კომპლექსი.

მყავს 7 წლის ვაჟი. მამამისთან განქორწინებული ვარ. ახლა კვლავ ვაპირებ დაქორწინებას. ჩემი საქმრო თბილი და ყურადღებიანი ადამიანია, მაგრამ მაინც მადარდებს, როგორ შეეწყობა ჩემი შვილი მამინაცვალს...

ადამიანები ერთმანეთს ხვდებიან და შორდებიან - ასეთია ცხოვრება - და ახალგაზრდა დედა ბავშვით ხელში მარტო რჩება. მრავალი ქალი თავის ბედნიერებას მსხვერპლად სწირავს შვილის მოჩვენებით სიმშვიდეს, თუმცა ფსიქოლოგებმა დიდი ხანია დაადგინეს, რომ მარტოხელა და უბედურ დედასთან ერთად ცხოვრება უფრო დიდი სტრესია ბავშვისთვის, ვიდრე მამინაცვალთან ურთიერთობისას თავჩენილი პრობლემები, რომელთა მოგვარება სავსებით შესაძლებელია.

დედებსა და მამებს სხვადასხვანაირი მიდგომა აქვთ აღზრდის მიმართ. ზოგჯერ ის, რასაც დედა კრძალავს, მამასთან ნებადართულია, ზოგჯერ კი პირიქითაა - რაც დედას არ აღელვებს, მამას მიუღებლად მიაჩნია და მკაცრად რეაგირებს. რატომ არის ასე? რატომ არიან დედა და მამა ასეთი სხვადასხვანაირები?

მოდი, საუბარი დედისა და მამის გრძნობების აღწერით დავიწყოთ. ამ გრძნობათა ბუნება რადიკალურად განსხვავებულია. არსებობს მოსაზრება, რომ დედის დამოკიდებულება შვილის მიმართ, დედობრივი გრძნობა, გენეტიკურადაა კოდირებული.

ჩვენ ხშირად ვსაუბრობთ პატარა ბავშვების ამა თუ იმ საქციელის შესახებ, ამჯერად კი გადავწყვიტეთ, ყურადღება მშობლების ქცევას დავუთმოთ. ჩვენი საუბარი საერთო ჯამში კარგ მშობლებს შეეხება ანუ მათ, ვისაც შვილები უყვარს, ვინც არ არის სტრესულ მდგომარეობაში.

ამიტომ დღეს განვაცალკევებთ და არ განვიხილავთ შემთხვევებს, როცა:

დედებს შვილების შესახებ უამრავი კითხვა უჩნდებათ, რომლებსაც ფსიქოლოგი პასუხობს. გთავაზობთ მშობლების რამდენიმე კითხვას:

ჩემი ბიჭუნა ორი წლისაა, მხიარული, მშვიდი, შეიძლება ითქვას, ნამდვილი განძია. სამსახურში გასვლას არ ვჩქარობ, მაგრამ გარკვეული დრო (დღეში 3 საათი მაინც) ჩემი თავისთვის მჭირდება. დედას თავისი ცხოვრება აქვს, დედამთილს კი, პირიქით, უყვარს ფუსფუსი, თუმცა მიზეზთა გამო მას ბოლომდე ვერ ვენდობი, ამიტომ ბავშვისთვის ძიძის აყვანა გადავწყვიტე. ძალიან გამიმართლა, შეს­ანიშნავი ძიძა ვიპოვე, მა­გ­რამ გაირკვა, რომ ორივე ბებიას სურს ბავშვზე ზრუნვა და მიაჩნიათ, რომ “ოჯახში უცხო ადამიანის შემოშვება საჭირო არ არის”. როგორ მოვიქცე, რომ ნაწყენი არავინ დარჩეს და არც მე დავზარალდე? ანი, 25 წლის

მყავს 7 წლის ბიჭი. ძალიან უყვარს მეგობრებთან თამაში, მაგრამ ვამჩნევ, რომ მარცხს ძალზე მტკივნეულად განიცდის. ამას სხვებიც ამჩნევენ. რამდენად ნორმალურია ასეთი ქცევა?

წარუმატებლობის შემთხვევაში დასევდიანება, მარცხის განცდა ჩვეულებრივი რამ არის. ბავშვმა შეიძლება იწუწუნოს, იბუზღუნოს, იყვიროს, იტიროს, პროტესტი გამოხატოს - ეს ნორმალურია, მთავარია, ემოციების გამოხატვის საშუალება მივცეთ.

ნაჩვენებია მე-2 გვერ 7 - დან