რუბრიკები
ბავშვის ფსიქოლოგია
ჩვენ ხშირად ვსაუბრობთ პატარა ბავშვების ამა თუ იმ საქციელის შესახებ, ამჯერად კი გადავწყვიტეთ, ყურადღება მშობლების ქცევას დავუთმოთ. ჩვენი საუბარი საერთო ჯამში კარგ მშობლებს შეეხება ანუ მათ, ვისაც შვილები უყვარს, ვინც არ არის სტრესულ მდგომარეობაში.

ამიტომ დღეს განვაცალკევებთ და არ განვიხილავთ შემთხვევებს, როცა:

დედებს შვილების შესახებ უამრავი კითხვა უჩნდებათ, რომლებსაც ფსიქოლოგი პასუხობს. გთავაზობთ მშობლების რამდენიმე კითხვას:

ჩემი ბიჭუნა ორი წლისაა, მხიარული, მშვიდი, შეიძლება ითქვას, ნამდვილი განძია. სამსახურში გასვლას არ ვჩქარობ, მაგრამ გარკვეული დრო (დღეში 3 საათი მაინც) ჩემი თავისთვის მჭირდება. დედას თავისი ცხოვრება აქვს, დედამთილს კი, პირიქით, უყვარს ფუსფუსი, თუმცა მიზეზთა გამო მას ბოლომდე ვერ ვენდობი, ამიტომ ბავშვისთვის ძიძის აყვანა გადავწყვიტე. ძალიან გამიმართლა, შეს­ანიშნავი ძიძა ვიპოვე, მა­გ­რამ გაირკვა, რომ ორივე ბებიას სურს ბავშვზე ზრუნვა და მიაჩნიათ, რომ “ოჯახში უცხო ადამიანის შემოშვება საჭირო არ არის”. როგორ მოვიქცე, რომ ნაწყენი არავინ დარჩეს და არც მე დავზარალდე? ანი, 25 წლის

მყავს 7 წლის ბიჭი. ძალიან უყვარს მეგობრებთან თამაში, მაგრამ ვამჩნევ, რომ მარცხს ძალზე მტკივნეულად განიცდის. ამას სხვებიც ამჩნევენ. რამდენად ნორმალურია ასეთი ქცევა?

წარუმატებლობის შემთხვევაში დასევდიანება, მარცხის განცდა ჩვეულებრივი რამ არის. ბავშვმა შეიძლება იწუწუნოს, იბუზღუნოს, იყვიროს, იტიროს, პროტესტი გამოხატოს - ეს ნორმალურია, მთავარია, ემოციების გამოხატვის საშუალება მივცეთ.

ერთ-ერთი მთავარი შეკითხვა, რომელსაც ხშირად სვამენ მშობლები, ასე ჟღერს: “როგორ მოვახერხოთ, რომ რამის აკრძალვისას ან მოთხოვნისას ბავშვს არ მივაყენოთ მძიმე ფსიქოლოგიური ტრავმა?” კითხვა სავსებით ნათელი და ბუნებრივია - ხშირად მშობლები ბავშვობისას მიღებულ ტრავმას მოზრდილ ასაკშიც ვერ ივიწყებენ. ბევრი ფსიქოლოგსაც კი მიმართავს საკუთარი თავის საპოვნელად, საკუთარ სურვილებში გასარკვევად. თითქმის ყველა ზრდასრულ ადამიანს აქვს ბავშვობაში განცდილი უასამართლობის, გაუცხოების, უარყოფის საკუთარი ისტორია.

მყავს წლინახევრის შვილი და ერთი წლის დისშვილი. გვინდა, ახალ წელს ერთად შევხვდეთ. იქნებ გვირჩიოთ, როგორი დღესასწული მოვუწყოთ ჩვენს პატარებს, ზედმეტი ხმაური და შთაბეჭდილებები საზიანო ხომ არ იქნება მათთვის?

ახალი წელი ძალიან შთამბეჭდავი მოვლენაა, მაგრამ თუ თქვენი პატარა ერთი წლისა ან წლინახევრისაა, შეგიძლიათ, ხმაურიან ზეიმს თავი აარიდოთ და საახალწლო ატრიბუტებს დასჯერდეთ.

შესაძლოა, პატარა “მატყუარა” კი არ ცრუობდეს, უბრალოდ, ფანტაზიორობდეს. მცირე ასაკის ბავშვები ვერ ამჩნევენ ზღვარს გამონაგონსა და სინამდვილეს, წარმოსახვითსა და რეალურ სამყაროს შორის. უკეთ, მათთვის ორივე “რეალურია”. ასე რომ, თუ თქვენი ბიჭუნა ჰყვება, როგორ ჩავარდა საშინელ საფრთხეში და რა ყოჩაღად დაიძვრინა თავი, ანდა როგორ გადაარჩინა ვიღაც სიკვდილს, ნუ გაკიცხავთ. დაფიქრდით, განა ის ზღაპრები, ძილის წინ რომ ვუკითხავთ, ის საბავშვო ფილმები და მულტფილმები, რომლებსაც ვაყურებინებთ, თავიდან ბოლომდე გამონაგონი არ არის?!

ვიცი, რომ თითოეული მშობლის ცხოვრებაში დგება მომენტი, როცა საჭირო ხდება ბავშვებისთვის არცთუ მარტივ კითხვებზე პასუხის გაცემა. სამი წლის ასაკში ბავშვები უკვე უამრავ კითხვას სვამენ. როგორ ვუპასუხოთ მათ არცთუ მარტივ და ზოგჯერ ძალიან უხერხულ კითხვებს?


დიახ, სამი წლის ბავშვები უამრავ კითხვას სვამენ. მათ ცნობისმოყვარეობას საზღვარი არ აქვს. ისინი მშობლებს ნამდვილ დაკითხვას უწყობენ. ყველაზე პოპულარული კითხვაა: "როგორ გავჩნდი მე?" უნდა ვაღიაროთ, რომ პატარას აქვს უფლება, საკუთარი წარმოშობის შესახებ სიმართლე იცოდეს! წეროსა და კომბოსტოზე ზღაპრების მოყოლა უსამართლოც არის და სახიფათოც.

ჩემი გოგონა გარდატეხის ასაკშია. როგორც ბავშვების უმრავლესობა ამ დროს, ისიც მეტისმეტად კრიტიკულად უდგება საკუთარ გარეგნობას, თითქმის არაფერს ჭამს, გახდომა სურს. მაღელვებს მისი ჯანმრთელობის ამბავი. როგორ გადავარწმუნო?


გარდატეხის ასაკში მოზარდების უმეტესობა სილამაზის მოდურ ეტალონებს ადარებს თავს და, სამწუხაროდ, ხშირად აღმოაჩენს, რომ სასწორი მათ სასარგებლოდ არ იხრება. ზოგიერთი მოზარდი ათას ნაკლს აღმოუჩენს ხოლმე საკუთარ თავს, - რეალურია ისინი თუ გამოგონილი, ამას უკვე აღარ აქვს მნიშვნელობა. ამ პერიოდში მშობლები ძალიან ფრთხილად უნდა იყვნენ, ძალზე ტაქტიანად მისცენ შენიშვნები გარეგნობის თაობაზე.

ნაჩვენებია მე-2 გვერ 7 - დან